Paleoekologia Duże, prognatyczne głowy rodzajów Peleserphus i Peleproctus oraz rozrośnięty podpoliczkowy narząd wykrywający drgania u tego pierwszego i długie, zewnętrzne pokładełko tego drugiego, wskazują że błonkówki te były parazytoidami owadów ukrytych w podłożu, np. żerujących w drewnie larw skrytoskrzydłych.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 2017 roku przez Zhang Qi, Aleksandra Rasnicyna, Wang Bo i Zhang Haichuna na łamach „Cretaceous Research”. Zalicza się do niego trzy rodzaje: †Arkadiserphus Rasnitsyn, 2021 †Peleproctus Zhang et al. 2017 †Peleserphus Zhang et al. 2017
Arkadiserphus znany jest z pochodzących z jury późnej skamieniałości odnalezionych w Kazachstanie, na terenie odpowiadającym ówczesnemu Angaralandowi. Pozostałe rodzaje znane są z datowanych na późny albu lub wczesny cenoman inkluzji w bursztynie birmańskim. Według Zhanga i innych Peleserphidae stanowią ślepą odnogę na drzewie ewolucyjnym tybelaków, jako że nie dzielą synapomorfii z głównymi gałęziami Proctotrupomorpha.
Przypisy
Kategoria:Peleserphidae