realizatorem projektu był mistrz ciesielstwa Albert Kessel. W wyniku przebudowy uzyskano w sutenerze pomieszczenie służbowe, na parterze pokój bilardowy z półokrągłą oranżerią, a na piętrze pokój gościnny. Ostatnia odnotowana znacząca przebudowa budynku nastąpiła w 1920 roku. Ówczesny nowy właściciel Gustav von Rath zlecił przebudowanie łazienki na I piętrze. Jej projektantem i wykonawcą była firma braci Richarda i Paula Ehrllichów.
Z powodu przebudowań, początkowo prosta bryła budynku pokryta płaskim dachem, została rozczłonowana ryzalitami i wzbogacona pięciobocznym wykuszem frontowym i narożnym trójbocznym od strony ogrodu. Oba wykusze zostały zaopatrzone w balkony. W części wschodniej znajdowała się weranda otoczona tralkową balustradą ozdobioną kwiatami, a w części południowej została umieszczona oszklona oranżeria. Elewacja budynku wykonana była z czerwonej cegły; boniowana część sutereny, wykusze i pas belkowania z attyką zdobioną wazonami były tynkowane. Okna budynku były otoczone kamiennymi opaskami i połączone ze sobą w ich górnych i dolnych krawędziach tynkowanymi pasami.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wille we Wrocławiu Kategoria:Budynki projektu Felixa Henry’ego Akacjowa Kategoria:Obiekty we Wrocławiu wpisane do gminnej ewidencji zabytków