Także w tym roku książkę zrecenzował Radosław Scheller dla „Esensji”. Pochwalił książkę za „kunsztowną” i „oczarowującą warstwę językową” i uznał ją za „ze wszech miar zacną i godną polecenia”, aczkolwiek zauważył, że jest to lektura pesymistyczna. Porównał prozę Grzędowicza do Stephena Kinga, pisząc, że buduje on grozę „po mistrzowsku... nie hektolitrami krwi czy ocierającymi się o obrzydliwość zabójstwami, ale szarą codziennością”. Za najsłabsze opowiadanie zbioru uznał „Czarne motyle”, które dla recenzenta „balansują na granicy monotonii, żeby nie rzec nudy”.
Dalej w tym samym roku książkę ponownie zrecenzowano dla portalu Polter; tym razem recenzentem był Bartosz Szczyżański. Recenzent pochwalił oprawę graficzną drugiego wydania (okładkę pierwszego uznał za „okropną”), a także język („szybki, energiczny”), opisy i dialogi („wyważone perfekcyjnie”). Samą książkę uznał za „objawienie” i ocenił ją na 9/10 (rok później, recenzując Wypychacz zwierząt, ponowił swoją opinię, pisząc o Księdze jesiennych demonów, że „olśnił(a) mnie całkowicie – tak mocnych, przepełnionych emocjami utworów jeszcze nie widziałem w polskiej fantastyce”).