Orpharion – dawny, strunowy instrument muzyczny rozpowszechniony w XVI i XVII wieku głównie w Anglii. Miał płaskie pudło rezonansowe z niskimi boczkami i falistymi krawędziami, których kształt porównuje się do krawędzi muszli przegrzebków. Długa szyjka z metalowymi progami, zwieńczona była płaską, zwężającą się ku końcowi, pudełkową komorą kołkową z poprzecznie zamocowanymi kołkami. Wyposażony był w 7 do 9, często zdwojonych w oktawach metalowych strun.
Orpharion był mniejszą wersją bandory i większą cytary; strojem odpowiadał lutni, z którą mógł być zamiennie wykorzystywany. Przykładowy strój 8-strunowego instrumentu: D-F-G-c-f-a-d1-g1. Opis techniki gry przedstawiony w 1596 przez wskazuje, że metalowe struny orpharionu były naciągnięte luźno, uniemożliwiając grę akordową i dopuszczając jedynie delikatne szarpanie strun palcami.