Izabella Barcińska (ur. 9 lipca 1811 w Warszawie, zm. 3 czerwca 1881 tamże) – polska pisarka, siostra Fryderyka Chopina.
Życiorys Urodziła się w kamienicy Jana Böhma przy ul. Krakowskie Przedmieście 7 (nr hip. 411) w Warszawie jako trzecie dziecko Mikołaja Chopina i Justyny z Krzyżanowskich.
Podobnie jak rodzeństwo otrzymała staranne wykształcenie i wychowanie. Gry na fortepianie uczył ją Wojciech Żywny. Wykazywała również talenty literackie; prawdopodobnie pomagała siostrom w napisaniu książki dla dzieci „Ludwik i Emilka”.
Po upadku powstania listopadowego zaangażowała się w działalność patriotyczną, dołączając wraz z siostrą Ludwiką do Związku Patriotycznego Dobroczynności Pań Polskich.
W 1834 wyszła za mąż za Feliksa Antoniego Barcińskiego, profesora matematyki Gimnazjum Wojewódzkiego. Początkowo mieszkali przy ulicy Elektoralnej, później zaś kupili kamieniczkę przy ul. Nowy Świat w Warszawie, gdzie przeprowadzili się również państwo Chopinowie.
W 1836 wydano jej książkę napisaną wspólnie z siostrą Ludwiką, „Pan Wojciech, czyli wzór pracy i oszczędności”.