później zostali parą. Szkołę ukończył w 1941.
II wojna światowa Po ataku Niemiec na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 ojciec Borisa, Nikołaj, wstąpił do Armii Czerwonej. Już w październiku, po okrążeniu w okolicach Smoleńska, został wzięty do niewoli niemieckiej. Natomiast sam Boris został powołany 12 sierpnia 1941 i trafił do Saratowa, do 2. Szkoły Pancernej, którą ukończył w grudniu 1942 w stopniu podporucznika. W 1943 wstąpił do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, w kwietniu tego samego roku został dowódcą czołgu T-34 w 3. Gwardyjskim Korpusie Pancernym.
W maju 1943 Boris Dmitrijewski trafił na front. Pierwszy raz wsławił się podczas , później walczył w okolicach Połtawy. W listopadzie 1943 otrzymał urlop i na miesiąc wrócił do Moskwy. Chciał wtedy ożenić się z Ludmiłą, do której pisał wielokrotnie listy. Kobieta nie chciała się jednak spieszyć. W lutym 1944 Dmitrijewski wrócił na front, dwa miesiące później jego brygadę przerzucono do Rumunii. Walczył tam do czerwca, w tym czasie brał udział m.in. w wyzwoleniu wsi Vascani i Rediu. Po włączeniu brygady w skład 3. Frontu Białoruskiego, Dmitrijewski i jego żołnierze trafili w okolice Smoleńska. Brali oni udział w wyzwoleniu kilkunastu miast, w tym Borysowa, Mińska, Oszmiany i Wilna. Następnie trafili do 1.