Walczył w szeregach armii filipińskiej, przez współczesnych ceniony był za swoje zdolności taktyczne. 20 listopada 1896 roku udało mu się zatrzymać wojska hiszpańskie w bitwie nad rzeką Masukol. Szybko awansował, stopień generała brygady otrzymał w czerwcu 1897 roku. Był jednym z wielu dowódców okresu rewolucyjnego, wyróżniających się młodym wiekiem. Wśród postaci awansowanych nawet szybciej wskazać można na przykład Gregorio del Pilara czy Manuela Tinio. 3 lipca 1898 roku zdobył Macabebe, współdziałając z siłami dowodzonymi przez generała Geronimo. Był jednym z delegatów na Kongres w Malolos, przez pewien czas rządził też Bulacanem jako gubernator wojskowy.

Po zakończeniu wojny filipińsko-amerykańskiej wyjechał na pewien czas z kraju udając się do Singapuru, następnie zaś do Japonii. Na Filipiny powrócił w 1903 roku, osiadł w San Antonio w prowincji Nueva Ecija. Między 1910 a 1912 rokiem był sędzią pokoju, następnie zasiadał też w krajowym parlamencie. Poślubił Amelię Bernabę, jego wkład w działalność niepodległościową upamiętnia niewielka konstrukcja wzniesiona w rodzinnej miejscowości generała przez Narodową Komisję Historyczną.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Filipińscy politycy Kategoria:Filipińscy wojskowi Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1928