liczby te są związane z literami, co ma wpływ na pytania stawiane przez wróżbitę. Wróżbita rzuca kośćmi, co skutkuje losową sekwencją liczb. Wróżbita interpretuje tę sekwencję zgodnie z określonymi zasadami – zazwyczaj związanymi z religią (np. buddyzmem tybetańskim).
Historia mały|Grecka ilustracja przedstawiająca kobiety rzucające kośćmi
Starożytna Grecja Astragalomancja była praktykowana w starożytnej Grecji poprzez rzucanie Astragaloi i następne sprawdzanie „kości orakularnych”, czyli tablic wyników wróżbiarskich wyrzeźbionych na posągach lub monolitach. Astragaloi to oznaczone i odcięte kości stawowe owiec, lub podobne imitacje w brązie lub drewnie, które służyły jako kości do wróżenia. Miały one cztery strony i były wydłużone, z dwoma zaokrąglonymi stronami, aby nie mogły wylądować na tych krawędziach. Kości miały dwie wąskie i dwie szerokie strony, z jedną z wąskich stron będącą płaską, a drugą wklęsłą, podczas gdy jedna z szerokich stron była wklęsła, a druga wypukła. Strony były oznaczone wartościami 1, 3, 4 i 6, przy czym przeciwstawne strony sumowały się do siedmiu. W odróżnieniu od sześciennych kości, konstrukcja astragaloi oznaczała, że różniły się szanse na wyrzucenie określonej wartości.