Al-Faruqi podkreślał również koncepcję tawhid (monoteizmu) jako centralny element arabskiej świadomości religijnej, którą odnajdywał w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie. Ta idea podkreślała wspólny nurt monoteistycznych wierzeń w tych religiach, zakorzeniony w arabskiej kulturze i języku. Wierzył, że islam i monoteizm były darami arabskiej świadomości dla ludzkości, co było sprzeczne z nacjonalizmem opartym na rasie w nowoczesnej epoceBakar, Osman. "The Intellectual Impact of American Muslim Scholars on the Muslim World, with Special Reference to Southeast Asia." Edited by Philippa Strum, Woodrow Wilson International Center for Scholars, 2005, pp. 96-97..
To stanowisko było krytykowane przez niektórych uczonych za jego postrzeganą esencjalistyczną i arabocentryczną perspektywę. Krytycy, w tym muzułmańscy intelektualiści nie-Arabowie, kwestionowali jego twierdzenie, że arabski jest jedyną strukturą językową odpowiednią dla myśli islamskiej. Pobyt al-Faruqiego w Pakistanie, gdzie zetknął się z różnorodnymi kulturami muzułmańskimi, niewiele zmienił jego arabocentryczne poglądy początkowoFletcher, Charles D. Muslim-Christian Engagement in the Twentieth Century: The Principles of Interfaith Dialogue and the Work of Isma'il al-Faruqi. I.B. Tauris, 2015, pp.