Teoria o rzymskim pochodzeniu Litwinów według historyków mogła sięgać przełomu XIV i XV wieku, po raz pierwszy została wspomniana u Jana Długosza, zaś jej gwałtowny rozwój nastąpił w XV i XVI wieku.
Zdaniem Aleksandra Brücknera autorami legendy byli Litwini kształcący się na Akademii Krakowskiej w XV wieku, zaś według Marii Zachary-Wawrzyńczyk sfabrykowali ją i rozpowszechnili Krzyżacy.
Litewski mit o rzymskim pochodzeniu nawiązywał do tezy o pochodzeniu polskiej szlachty od Sarmatów. Pierwowzorem postaci Palemona miał być król Pontu Polemon I Pytodoros. Zdaniem Augustyna Mieleskiego Rotundusa pierwotnie Palemon tak naprawdę nazywał się Publiusz Libon, a forma Palemon jest jedynie zniekształceniem tego imienia.
Dzieje Palemona i ich interpretacje Jako pierwszy spośród kronikarzy powiązania pomiędzy Litwą a Rzymem opisał ksiądz krzyżacki Piotr z Dusburga. W swojej kronice wywodził on nazwę Romowy od Rzymu i przyrównywał rezydującego tam kriwego do papieża. Z kolei w Annales Jan Długosz twierdził, że Litwini, Żmudzini i Jaćwingowie wywodzili się od rzymskich imigrantów z czasu wojen pomiędzy Cezarem a Pompejuszem. Legenda ta prawdopodobnie nie została wymyślona przez polskiego kronikarza, a jej początki mogą sięgać pierwszej połowy XIV wieku.