W XIX wieku w związku z rozpowszechnieniem się bractwa szkaplerznego dość spontanicznie zaczęto czcić obraz Matki Bożej Szkaplerznej. W 1857 roku na bazie tutejszej tradycji maryjnej ks. Leopold Markiefka zainicjował Arcybractwo Szkaplerza św. de Monte Carmel. Nabożeństwo szkaplerzne ożywiło kult w sanktuarium, ale również przyczyniło się do przeniesiona uroczystości odpustowej ze święta Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (2 lipca) na święto Matki Bożej Szkaplerznej (16 lipca). Przeobraziło to także kult Matki Bożej Boguckiej w kult Matki Bożej Szkaplerznej, który trwał do 1954 roku.
Odpust poprzedzało uczestnictwo w spowiedzi, a w sobotni wieczór odbywały się uroczyste nieszpory z kazaniem. W niedzielę rano, w uroczystość odpustową o godzinie 6. przy ołtarzu kalwaryjskim udzielano komunii św. oraz odbywała się cicha msza święta w kościele „na górce”, a godzinę później msza śpiewana w kościele parafialnym. Tematyka kazań była różna – najczęściej poruszano problem pijaństwa, o którym mówili m.in.: ks. Jan Kapica z Tychów, franciszkanie z Panewnik czy paulini z Częstochowy i Krakowa. Kolekta zbierana w czasie odpustowego kazania przeznaczana była m.in. na sieroty i wdowy, m.in. po katastrofie w kopalni „Cleophas” (późniejszy „Kleofas”) w 1896 roku, a także na studentów, misje, papieża, kleryków czy budowę kościołów.