Zanotowano w nich, że w głównym ołtarzu znajdował się obraz Matki Bożej Częstochowskiej, a w bocznych obrazy Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mateusza. Wspomniany w tym protokole obraz częstochowski według ks. Bronisława Czaplickiego był tym samym obrazem, który w przyszłości został nazwany obrazem Matki Bożej Boguckiej.
W kościele „na górce” obraz ten był czczony od samego początku, a najliczniej wierni gromadzili się w odpust Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Z czasem kult ten uczynił z Bogucic znaczne sanktuarium maryjne, co spowodowało, iż duszpasterstwo w Bogucicach rozwijało się w dwóch ośrodkach: parafialnym przy kościele św. Szczepana i Doroty oraz wokół obrazu przy sanktuarium w kościele „na górce”.
Po śmierci ks. Leopolda Markiefki w 1882 roku, jego następca ks. Juliusz Bronder podjął się renowacji obrazów maryjnych w parafii. Nie wymieniał on wówczas nazwy Matki Bożej Boguckiej, lecz po prostu: „obraz Matki Bożej w głównym ołtarzu” – takie słowa zanotowano w protokole z 13 marca 1887 roku.