Rywalizowało głównie ze wspomnianym już Aklatang Bayan, grupą bardziej konserwatywną i tradycjonalistyczną. W 1935 roku doczekało się kolejnego istotnego konkurenta, tym razem stojącego na pozycjach modernistycznych. Było nim Kapisanang Panitikan założone przez Clodualdo del Mundo oraz Alejandra G. Abadillę.
Generalnie uznawane jest za organizację reprezentującą tradycje tagalskiego romantyzmu. Jego nazwa sugerować miała wykorzystanie literatury jako narzędzia na drodze do wolności i odkupienia. Powołane do życia w reakcji na skostnienie, konserwatyzm oraz elitarność Aklatang Bayan. Swój nadrzędny cel – wspieranie rozwoju języka tagalskiego oraz wyrosłej zeń kultury – realizowało na wiele sposobów. Organizowało lub finansowało bale oraz spotkania literackie w różnych prowincjach kraju. Dbało o wspieranie nowych form ekspresji twórczej, zwłaszcza tych osadzonych silnie w rodzimym, filipińskim kontekście kulturowym. Organizowało sesje balagtasanu w rozmaitych miastach archipelagu. Balagtasan to rodzima dla Filipin forma literacka, rodzaj debaty poetyckiej, która po raz pierwszy pojawiła się w 1924 roku. Dzięki wpływom w krajowych elitach władzy było w stanie brać udział, czy nawet współorganizować spotkania z prominentnymi politykami. Znalazł się wśród nich również prezydent Manuel Luis Quezon.