Po 1945 dwór mieścił nadal dom dziecka (od 1950 państwowy, zlikwidowany w 1981), a potem przeszedł w ręce prywatne i został odrestaurowany (sala bankietowa).
Obiekt mieści pamiątki po historycznych właścicielach, w tym fotografie, a także sztandar, który wisiał w 1861 na wieży klasztoru na Świętym Krzyżu.
Budynek ma plan prostokąta z dwoma symetrycznymi ryzalitami po bokach frontu (elewacji zachodniej) i gankiem niosącym balkon oraz przybudówką w części południowo-wschodniej. Kryty dwuspadowym dachem. Zasadnicza część budynku jest drewniana, o konstrukcji zrębowej z oszalowanymi deskami węgłami, ale fundamenty i piwnice są murowane z kamienia łupanego.
Przy dworze znajduje się murowany spichlerz z 1. połowy XIX wieku, a całość założenia otaczają pozostałości parku. Rośnie tutaj najgrubszy wiąz szypułkowy w Polsce. W stupięćdziesięciolecie powstania styczniowego umieszczono pod nim głaz pamiątkowy. Drzewo przy podstawie ma 1136 cm obwodu (na wysokości 1,3 m – 655 cm). Na podjeździe przed frontem znajduje się figura Maryi. W 1985 dworek oraz spichlerz wpisano do wojewódzkiej ewidencji zabytków określając je: „willa drewniana, ob. świetlica i stołówka szkolna” oraz „spichlerz dworski, ob. magazyn”. W gminnej ewidencji zabytków ujęto willę, spichlerz i pozostałości parku.
Przypisy
Kategoria:Dwory w województwie świętokrzyskim Dwór w Mircu Kategoria:Drewniane dwory w Polsce