Pracował w 1. Szpitalu Okręgowym im. J. Piłsudskiego pod kierunkiem Kazimierza Sowińskiego (w zakresie chorób wewnętrznych) i Juliana Draca (w zakresie fizykoterapii). W 1936 roku awansował na stanowisko ordynatora Instytutu Przyrodolecznictwa w tym szpitalu. Każdego lata w okresie 1934–1939 otrzymywał zlecenie pełnienia funkcji starszego ordynatora sanatorium w Ciechocinku.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził samochodową kolumną sanitarną Armii „Modlin”. W czasie ewakuacji rannych po bitwach pod Mławą i Ciechanowem był ranny w nogę. Wycofał się z niedobitkami Armii „Modlin” aż na Wołyń i w cywilnym ubraniu wrócił 10 października do Warszawy. Pracował w 1. Szpitalu Okręgowym, gdzie uruchomił i następnie kierował Zakładem Fizykoterapii. Ponadto prowadził prywatną praktykę lekarską. W 1940 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Po uformowaniu się struktur sanitarnych Armii Krajowej został lekarzem naczelnym Obwodu Wola Armii Krajowej. Organizował szkolenia sanitariuszek, wykładał anatomię na tajnych kompletach w Szpitalu Ujazdowskim, do którego został przeniesiony w 1941 roku.