Grzegórzeckiej.
W czerwcu 1945 roku został powołany do Ludowego Wojska Polskiego, gdzie służył w stopniu podpułkownika, początkowo jako szef oddziału, a później jako naczelny lekarz wojskowego sanatorium w tym mieście. W 1946 roku został na własną prośbę zwolniony z wojska, dalej pracując w Ciechocinku, początkowo jako lekarz zdrojowy, a od września 1960 roku jako naczelny lekarz Uzdrowiska Ciechocinek. W 1970 roku przeszedł na emeryturę, dalej kierując pracownią radiologiczną w Domu Zdrojowym. Pracując w Ciechocinku specjalizował się w chorobach wewnętrznych i w przyrodolecznictwie. Opracował nowe składy maści stosowanych w leczeniu reumatyzmu i paradentozy.
Przez 20 lat był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Ciechocinku, prezesem tamtejszej Ochotniczej Straży Pożarnej, wieloletnim prezesem Towarzystwa Przyjaciół Ciechocinka. Inicjował budowę nowych budynków w Ciechocinku, m.in. nowego domu zdrojowego, specjalnej szkoły dla dzieci leczących się w uzdrowisku, itd.).