„A Hard Road to właściwie kontynuacja Blues Breakers with Eric Clapton” uważa Marcin Gajewski z miesięcznika Tylko Rock i dodaje: „nieco gorsza, choć bardzo dobra. Smakowite blues-rockowe granie”. A Peter Green, który zastąpił Claptona, okazał się „nie tylko wspaniałym gitarzystą, ale i utalentowanym kompozytorem. Piękny, nastrojowy „The Supernatural” to jego pierwsze wybitne dzieło. Jakby zapowiedź „Albatrosa”. John Mayall „zachował wysoką formę, zarówno jako twórca, jak i wykonawca”.
Adam Williams z magazynu PopMatters ocenia, iż „pomimo bogatego życiorysu, A Hard Road Mayalla jest ukoronowaniem jego długiej kariery, ponieważ został nagrany w szczytowym momencie jego wrażliwości na brytyjskiego bluesa. Ponadto, nadaje definitywne oblicze enigmatycznemu Greenowi, którego potencjał jako pierwszorzędnego gitarzysty nigdy nie został w pełni wykorzystany. Chociaż można dyskutować o ich poziomach wielkości, nie można zaprzeczyć, że Mayall i Green spotkali się na krótko i stworzyli potężny materiał w swoim towarzystwie”.
Według Richarda haversa z magazynu udiscovermusic A Hard Road to „jeden z kamieni węgielnych brytyjskiego boomu bluesowego lat 60.”.