Na początku stycznia 1943 roku został skierowany do jednostki propagandowej Propaganda-Ersatz-Abteilung w okolicach Smoleńska, która szkoliła rosyjskich ochotników na potrzeby tworzonej armii Własowa. Ze względu na znajomość języka rosyjskiego, który poznał dzięki matce, został tłumaczem i jednocześnie mianowano go instruktorem szkolenia piechoty. Pod koniec 1943 r. Moravec został skierowany na kurs oficerski do Poczdamu i od lutego do maja 1944 r. służył tam jako podoficer, a w maju tego samego roku został przeniesiony do Francji, do sztabu XIX Armii w Awinionie. Krótko po inwazji aliantów upił się podczas pełnienia warty i został przez sąd wojskowy skazany na sześć miesięcy więzienia i pozbawiony stopnia podoficerskiego. Dzięki interwencji ojca po pięciu tygodniach został zwolniony z więzienia, a wykonanie pozostałej części wyroku zostało uchylone. Wkrótce po przywróceniu do służby nastąpił odwrót jego jednostki, podczas którego Moravec został lekko ranny podczas starcia z oddziałem francuskich partyzantów. Po powrocie do zdrowia przeszedł szkolenie przeciwpancerne dla piechoty w Alzacji-Lotaryngii, po czym został przydzielony do 338. Pułku Piechoty Wehrmachtu, z którym 14 listopada 1944 r. trafił na front w pobliżu Belfort.