W swej pracy pedagogicznej Stefania Kuropatwińska chętnie nawiązywała do ideałów z Siłaczki Stefana Żeromskiego, którego osobiście poznała w okresie studiów w Genewie i wysoko ceniła. Na skutek jej działań Stefan Żeromski został patronem zgierskiego seminarium nauczycielskiego, a przed gmachem ustawiono jego pomnik.
Stefania Kuropatwińska organizowała klasy Preparandy Nauczycielskiej dla dzieci z rodzin chłopskich i zubożałych miejskich, które umożliwiały im zdobycie wykształcenia, a jednocześnie uzupełniały braki kandydatek do zawodu nauczycielskiego. W 1937 r. szkoła została przekształcona w trzyletnie Żeńskie Liceum Pedagogiczne. W okresie II wojny światowej, gdy budynki szkolne zostały zajęte przez okupantów, Stefania Kuropatwińska angażowała się w organizację tajnego nauczania.
Okres powojenny Po zakończeniu II wojny światowej podjęła skuteczne działania na rzecz reaktywacji Państwowego Liceum Pedagogicznego w Zgierzu. Budynki szkolne oraz internat zostały przekazane do użytkowania w 1946 r. Stefania Kuropatwińska ponownie objęła funkcję przełożonej szkoły. Zmuszona była zmagać się z trudnościami wynikającymi z braków kadrowych oraz złego stanu ocalałych budynków. W 1948 r.