..
W całym nurcie dostrzega się tendencje propagandowe czy patriotyczne, jak również silne moralizatorstwo. Charakterystyczne jest także poświęcanie coraz większej wagi najdawniejszym dziejom Rzymu. O ile wcześni annaliści pobieżnie traktowali początki republiki, to kolejni pisali o tym dużo więcej, zapewne dzięki szerszemu udostępnieniu Annales maximi, które przy redakcji mogły być wzbogacane o nowe szczegóły. Przykładowo Kalpurniusz Pizon poświęcił okresowi lat 500–300 p.n.e. dwie księgi, natomiast Gelliusz już dwadzieścia..
Na ogół przyjmuje się, że annaliści starsi, jak i średni (z epoki Grakchów) byli bardziej wiarygodni w swojej twórczości, natomiast młodsi, chcąc przyciągnąć zainteresowanie czytelników, uprawiali coraz bardziej zretoryzowaną historiografię, o bardziej wyszukanej formie kompozycji i stylu, nie dbając jednak o rzetelność, a dowolnie traktując materię historyczną. Ich literackie zabiegi nie zostały pozytywnie ocenione już przez Cycerona, na którego ocenę mógł też wpłynąć problem wiarygodności; ; ; ; ..