W 1934, po aresztowaniu jej męża na 20 miesięcy przez władze nazistowkie, Lübke utrzymywała się, udzielając korepetycji i wynajmując pokoje w swoim domu jednorodzinnymhttps://www.bundespraesident.de/DE/amt-und-aufgaben/ehemalige-bundespraesidenten/heinrich-luebke/wilhelmine-luebke/wilhelmine-luebke_node.html.
Pod koniec wojny opuściła Berlin z powodu nalotów bombowych i przeniosła się do swojej siostry w Düsseldorfie, gdzie w 1945 dołączył do niej mąż. W 1953, po powołaniu Heinricha Lübkego na federalnego ministra rolnictwa, przeniosła się do Bonn. mały|Wilhelmine Lübke podczas wizyty w nigeryjskiej ambasadzie. W latach 1959–1969 pełniła obowiązki pierwszej damy Niemiec. Została przewodniczącą rady fundacji Muttergenesungswerk, założonej przez jej poprzedniczkę, Elly Heus-Kanpp. W 1962 założyła Kuratorium Deutsche Altershilfe, zajmującej się problematyką osób starszych i opieki geriatrycznej. Rozpropagowała programy opieki krótkoterminowej i dziennej nad seniorami oraz ideę Essen auf Rädern, polegającej na regularnym dostarczaniu przez wolontariuszy gotowych posiłków do domów seniorów. Ze względu na jej wyrazistą osobowość i charakter okres prezydentury Lübkego bywał żartobliwie nazywany epoką wilhelmińską (niem.