Obóz rozlokowany został na terenie zajmowanym wcześniej przez amerykański szpital wojskowy, otwarty w 1943 roku w ramach przygotowań do alianckiej inwazji na okupowaną przez Niemców Francję. Zasadniczą część obozu stanowiły dawne zabudowania szpitalne – ceglane baraki połączone ze sobą krytymi korytarzami. Część mieszkańców zakwaterowana była w barakach blaszanych, tzw. .Obóz zajmował obszar 41 akrów (około 16,5 hektara). W obrębie obozu powstały m.in. sklep, kościół oraz sala taneczna. Wśród mieszkańców ośrodka oraz okolicznej ludności zyskał on przydomek „małej Polski” ().
Na terenie obozu pierwotnie zamieszkiwało około 600 osób. Z założenia miał on charakter tymczasowy – przewidywano, że nastąpi stopniowa integracja mieszkańców ze społecznością brytyjską, w następstwie czego opuszczą oni ośrodek. Wiele osób tak uczyniło, niemniej jednak część decydowała się pozostać w ośrodku na stałe. Dotyczyło to w szczególności osób w podeszłym wieku bądź schorowanych. Dla wielu powrót do Polski nie stanowił realnej alternatywy ze względu na prawdopodobieństwo represji politycznych ze strony reżimu komunistycznego, brak pozostających przy życiu krewnych czy utratę pozostawionego w kraju majątku. Rodzinne strony osób pochodzących z Kresów Wschodnich znalazły się poza granicami nowego państwa polskiego.