W latach 60. działalność ośrodka poddawano porównaniom z instytucjami sprawującymi opiekę nad brytyjskimi seniorami – z jednej strony warunki mieszkaniowe w ośrodku oceniono na nieprzystające do ówczesnych standardów, z drugiej strony za wzorcowe uznano panujące wśród mieszkańców poczucie wspólnoty. W 1971 roku nazwę ośrodka oficjalnie zmieniono z „obozu” () na „dom” ( – Ilford Park Polish Home), w kolejnych latach wprowadzono szereg reform na rzecz poprawy warunków bytowych podopiecznych. System grzewczy w budynkach zainstalowano w 1973 roku.

W 1990 roku w Ilford Park zamieszkiwało 128 Polaków, których średni wiek wynosił 82 lata. Pojedyncze osoby mieszkały na terenie ośrodka od początku jego istnienia. W obliczu malejącej liczby mieszkańców już w latach 70. rozważano jego zamknięcie. W latach 80. bezowocnie postulowano udostępnienie ośrodka nowo przybyłym emigrantom z Polski, którzy opuścili kraj ze względów politycznych. O umieszczenie w ośrodku ubiegała się wówczas także grupa 23 wietnamskich, katolickich rodzin, uchodźców na tle religijnym – bez rezultatu.