Kraj, w którym nie umiemy zorganizować spisku, osądzić ludzi ani nawet ich powiesić”. Wyrok ostatecznie wykonano.
Mimo zakazów utwory Rylejewa po jego śmierci stały się bardzo popularne, a według Hercena powszechne było posiadanie odpisów dzieł romantyka. Twórczość Uważany jest za najwybitniejszego przedstawiciela dekabrystowskiego romantyzmu, jednak wczesna twórczość poety (do 1820 r.) nie cechowała się ani oryginalnością, ani artyzmem. Były to głównie elegie miłosne, idylle, wiersze albumowe i epigramaty reprezentujące jeszcze oświeceniowe konwencje artystyczne i lirykę epikurejską. Przełomowym utworem okazała się satyra polityczna Do faworyta odczytywana ówcześnie, jako krytyka gen. Aleksieja Arakczejewa, ulubieńca cara Aleksandra I, choć utwór miał charakter uniwersalny.
W następnych latach powstały kolejne utwory. Dumy (1825) – cykl ballad patriotyczno-historycznych nawiązujących do Śpiewów historycznych Juliana Ursyna Niemcewicza i eksplorujących materiał faktograficzny zawarty w Historii państwa rosyjskiego Nikołaja Karamzina, przy czym Rylejew traktował dzieje dość swobodnie, dążąc do uzasadnienia idei dekabrystowskich. W cyklu tym nastąpiła romantyczna pochwała patriotyzmu połączonego z buntem przeciw z tyranii rodzimej lub obcej.