Szkoła berlińska tworzyła utwory instrumentalne (sonaty, suity, symfonie, symfonie koncertujące, koncerty) oraz formy wokalne z dominującymi wśród nich operami i utworami religijnymi Ch. Grauna oraz pieśniami C.Ph.E. Bacha, J.Ph. Kirnbergera i Ch.G. Krausego. Trzej ostatni utworzyli tzw. „pierwszą berlińską szkołę pieśni”, której program kontynuowali i rozwijali Johann Abraham Peter Schulz (1747–1800), Johann Friedrich Reichardt (1752–1814) oraz Carl Friedrich Zelter (1758–1832) w „drugiej berlińskiej szkole pieśni”. Kompozycje instrumentalne opierały się m.in. na barokowych technikach kompozytorskich z charakterystycznym motywem czołowym oraz na przeciwieństwach tematycznych z rozbudowaną częścią przetworzeniową.
Publikacje 1752: szkoła gry na flecie poprzecznym Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen J.J. Quantza 1753: szkoła gry na instrumentach klawiszowych Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen C.Ph.E. Bacha
thumb|Sonata D-dur C.Ph.E. Bacha na flet i klawesyn – przedstawiciel dominującego w kompozycjach szkoły berlińskiej stylu galant
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kultura w Berlinie Kategoria:Muzyka klasycyzmu Kategoria:Style i kierunki muzyczne