Szwadron Lekkiej Kawalerii mjr. Feliksa Mieczyńskiego – polski oddział kawalerii wchodzący w skład wojsk powstańczych okresu insurekcji kościuszkowskiej.
Formowanie Szwadron sformowany został na przełomie kwietnia i maja 1794 na terenie ziemi liwskiej przez mjr. Feliksa Mieczyńskiego. Jednostka miała wejść w skład legionu kawalerii księstwa mazowieckiego płk. Franciszka Rottenburga. Po wstrzymaniu kompletowania legionu gen. lejtn. Stanisław Mokronowski powiadomił 9 maja Mieczyńskiego o podporządkowaniu jego szwadronu generałowi majorowi ziemi liwskiej Ignacemu Hryniewiczowi. 14 maja rozkaz okazał się nieaktualny, a szwadron pomaszerował do Warszawy i podporządkowany został płk. Michałowi Sokolnickiemu. Z powodu braku koni gen. lejtn. Józef Orłowski chciał zrezygnować z ukończenia kompletowania szwadronu, a umundurowanych ludzi wcielić do któregoś z istniejących pułków kawalerii, resztę zaś oddać piechocie. Wówczas Mieczyński poszukał protekcji i obiecał gen. lejtn. Antoniemu Madalińskiemu, któremu obiecał, że wejdzie z całym szwadronem na służbę do jego brygady w zamian za poparcie i pomoc w uzyskaniu koni od Komisji Porządkowej Ziemi Liwskiej. 9 lipca Madaliński interweniował u Orłowskiego w sprawie uchylenia decyzji o rozformowaniu szwadronu Mieczyńskiego. Orłowski uchylił swój rozkaz o rozformowaniu szwadronu.