Rozłam w związku nastąpił w 1964 na nadzwyczajnym kongresie, który odbył się w Palais des Sports w Paryżu w dniach 6 i 7 listopada, kiedy przekształcono CFTC w CFDT. Mniejszość (około 10% związku), w szczególności Joseph Sauty utrzymywało dotychczasowe CFTC.
CFDT zaostrzyło krytykę kapitalizmu i zaczęło częściej powoływać się na idee marksistowskie. Zaczęto coraz częściej przywoływać się na koncepcję samorządności pracownicznej. Postrzegano go jako alternatywę dla kapitalizmu, ale także socjalizmu państwowego. Utrzymywano bliskie stosunki z przedstawicielami Partii Socjalistycznej (PS).
CFDT po raz ostatni wezwała do głosowania na socjalistów w wyborach prezydenckich w 1981. Zdystansowała się również od samorządności: teoretycy tacy jak Pierre Rosanvallon (doradca ekonomiczny CFDT, a następnie doradca polityczny Edmonda Maire'a) snują nawet teorie na temat nowej wizji związku, skierowanej w stronę liberalizmu. W efekcie tych zmian w CFDT doszło do rozłamu w 1988, kiedy bardziej radykalni działacze odłączyli się i założyli związek Sud-PTT.