Jana Henryka Dąbrowskiego.
14 czerwca 1922 roku otrzymał na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie tytuł doktora nauk medycznych.
W kwietniu 1928 roku objął stanowisko naczelnego lekarza i ordynatora chirurgii szpitala w Bielszowicach (późniejsza część Rudy Śląskiej). W sierpniu i wrześniu 1939 kierował ewakuacją placówki i tymczasowo pełnił funkcję zastępcy dyrektora szpitala w Mysłowicach. Po wybuchu II wojny światowej, 25 września 1939 roku ze względu na swój udział w powstaniach śląskich został zwolniony z pracy. 20 maja 1940 roku został aresztowany przez Gestapo i do 15 kwietnia 1941 roku był więziony w obozach koncentracyjnych, m.in. w Dachau i Sachsenhausen jako więzień polityczny. Od 1 marca 1944 roku do 30 stycznia 1945 roku pracował przymusowo jako lekarz pomocniczy w szpitalu w Szopienicach, a po wkroczeniu wojsk sowieckich był od 31 stycznia do 28 lutego 1945 roku kierownikiem szpitala w Mysłowicach.