Po wojnie pracował w szpitalach w Bytomu i Katowicach. Podjął przerwane prace nad doktoratem, uzyskując tytuł doktora nauk medycznych w 1949 na Uniwersytecie Wrocławskim. Związał się naukowo ze Śląską Akademią Medyczną, w której rozpoczął pracę jako adiunkt w Klinice Chirurgicznej. Pełnił następnie funkcje ordynatora oddziału urologicznego i kierownika Kliniki Urologicznej. W 1967 uzyskał habilitację, w 1985 został profesorem. W latach 1981–1982 był rektorem ds. rozwoju.
Działał w NSZZ „Solidarność”.
Członek i działacz Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Urologicznego oraz Międzyuczelnianego Towarzystwa Akademickiego „Universitas”. Członek zarządu . Współredaktor „Urologii Polskiej” i „Eur Urol”.
Trzy razy był prezesem Towarzystwa Miłośników Lwowa i Obywatelskiego Komitetu Zwalczania Raka.
Nagrody i wyróżnienia Doktor honoris causa Śląskiej Akademii Medycznej. Członek honorowy Polskiego Towarzystwa Urologicznego. Laureat nagrody Lux ex Silesia. Upamiętniony w Panteonie Górnośląskim.
Przypisy