Eryk jednak przejął topór z jego rąk, zdał sobie bowiem sprawę, że umierający biskup Aron bał się jeszcze czegoś innego, że Stanisław mógłby się udać do kraju Tolteków i wysnuł z tego wniosek, że może tam istnieć ludzkość, która nie została odkupiona przez Chrystusa, lecz przez kogoś innego, dla której biskupobójstwo nie będzie największą zbrodnią. Stanisław, widząc że przegrał przyjął śmierć z ręki Eryka, by móc wstąpić wraz z częścią duszy biskupa Arona w ciało swego oprawcy.
Pokuta Śmierć biskupa spowodowała zamieszki w Krakowie w czasie których zginął Gnup, a Eryk został ciężko ranny. W walkach o odzyskanie Krakowa zginął król. Eryk za udział w sprzysiężeniu przeciw biskupowi został wygnany z Polski. Opuszczając Kraków polecił swojej nałożnicy, by ich dziecko nazwała imieniem największej nieprzyjaciółki starotestamentowych proroków, Jezabel. Był wtedy śmiertelnym wrogiem Kościoła Piotrowego. Dość szybko przekonał się, że zamieszkują w nim dusze zmarłych Stanisława i Arona: słyszał ich głosy i przestał się starzeć. Był jednak przekonany, że potrafi się im przeciwstawić. Po latach tułaczki porozumiał się z wysłannikami islandzkich biskupów: Gizura syna Isleífa i Jona syna Ogmunda: miał odzyskać na dziesięć lat część ziem Waltjoflingerów na Islandii, po tym zaś czasie zostać biskupem Grenlandii.