Znajdowała się w niej parafia katolicka oraz szkoła ludowa.
Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 54 budynkach w Wiślicy na obszarze 357 hektarów mieszkało 435 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 121,8 os./km². z tego 426 (97,9%) mieszkańców było katolikami a 9 (2,1%) ewangelikami, 433 (99,5%) było polsko- a 2 (0,5%) niemieckojęzycznymi. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 56 a mieszkańców spadła do 425, z czego wszyscy byli polskojęzycznymi katolikami.
W wyborach na XI kadencję austriackiej Rady Państwa w 1907 jak i w 1911 dwukrotnie wygrał Józef Londzin ze Związku Śląskich Katolików zdobywając praktycznie wszystkie głosy (51 z 52 głosów w 1907 i 50 głosów w 1911).
Po zakończeniu I wojny światowej Wiślica wraz z całym Śląskiem Cieszyńskim stała się punktem sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją. W 1918 roku na bazie Straży Obywatelskiej lokalni Polacy utworzyli lokalny oddział Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego podlegający 14 kompanii Milicji w Skoczowie pod dowództwem ppor. Bączka.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bielskiego.