Więźniowie getta zgromadzani byli w siedzibie Judenratu przy ulicy Rzeźniczej 6, gdzie sprawdzano ich obecność w wykazie. Od oczekujących Żydów pobierano opłatę w wysokości 4 reichsmarek za rzekomą podróż na wschód, pozwolono im także zabrać ze sobą do 10 kilogramów bagażu. Według wspomnień świadków właściciel kolskiego tartaku, Goldberg, miał zabiegać u Niemców o powierzenie mu stanowiska kierownika obozu dla kolskich Żydów na wschodzie. Kolscy Żydzi wywożeni byli do obozu dwiema ciężarówkami. Ostatniego dnia akcji z getta wywieziono chorych. Podczas akcji wielu więźniów getta zostało także zastrzelonych na miejscu. Po wywózce kolskich Żydów do miasta przyjechała delegacja z getta w Dąbiu, która próbowała zebrać informacje na temat losów Żydów z kolskiego getta.
Pożydowskie mieszkania zostały następnie przekazane Niemcom ze Związku Radzieckiego i krajów bałtyckich.
Fritz Neumann został 18 listopada 1948 roku skazany na śmierć za udział w deportacjach Żydów. Wyrok wykonano 13 maja 1949 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Koła Koło