Podczas przejazdu przez mostek na rzece Utracie wozy z rannymi partyzantami, które pozostawały z tyłu kolumny zostały ostrzelane przez czołgi i artylerię niemiecką, ale część ocalałych żołnierzy Zgrupowania zdołała wcześniej dotrzeć do Jaktorowa, gdzie kilka dni później również zostali rozbici przez Niemców. „Magdalena” po bitwie odłączyła się od kolumny marszowej i udała się do Łuszczewa w którym poszukiwała rannych lub pozostałych żołnierzy oddziału. W tamtejszym szpitalu napotkała zakonspirowaną grupę lekarsko-pielęgniarską Żydów i zatrudniła się tam jako sanitariuszka, oczekując dalszych dyspozycji z dowództwa swojego oddziału. Następnie brała udział w organizowaniu pod patronatem Rady Głównej Opiekuńczej szpitali w Milanówku i Woli Gawartowej dla powstańców, którzy byli ranni oraz uchodźców z Warszawy, a także dla partyzantów, w których pełniła obowiązki siostry przełożonej pielęgniarek. Narażając swoje życie wspólnie z personelem zajmowała się rannymi partyzantami, których w tym czasie intensywnie poszukiwali kontrolujący szpitale Niemcy. W październiku 1944, kiedy zaczęła zwiększać się liczba rannych, otrzymała polecenie zorganizowania nowego pomocniczego szpitala pozostającego pod zarządem administracji niemieckiej w odstąpionych przez Niemców trzech salach pałacu majątku Pawłowice.