Darowizny poczynione przez niego na rzecz tego zgromadzenia zakonnego – posiadłości w około 40 miejscowościach pomiędzy Bramą Burgundzką a Hagenau – tworzyły w sumie największą spośród licznych fundacji Etychonidów. Współtwórcą ufundowanego w 727 r. klasztoru i jego pierwszym opatem był Pirmin, biskup wędrowny i założyciel m.in. w 724 r. klasztoru Reichenau na wyspie na zach. Jez. Bodeńskim. Bezpośrednimi konsekwencjami sprowadzenia Pirmina i towarzyszących mu 12 mnichów przez Eberharda w głąb Alzacji były w równej mierze ewangelizacja tamtejszej ludności i zaskarbienie sobie tym samym Boskiej przychylności, co podniesienie należących do grafa terenów na wyższy poziom cywilizacyjny: mnisi bowiem nieśli nie tylko nową wiarę religijną i piśmienność, ale przede wszystkim wiedzę w zakresie rolnictwa, prac rzemieślniczych i budownictwa. Podobnie jak i inne zakładane przez Pirmina klasztory, także Murbach został podporządkowany regule benedyktyńskiej. W jego dziełach założycielskich podstawową była koncepcja klasztoru wolnego od zwierzchnictwa biskupa diecezjalnego. Pirmin nie pozostał w klasztorze Murbach nawet roku. Po jego odejściu opatem został jeden z mnichów przybyłych razem z nim z Reichenau, zwany w źródłach vir venerabilis Romanus. W maju 728 r.