Był zagorzałym przeciwnikiem wprowadzenia do literatury języka włoskiego.
Borso d’Este (1450-1471), który lubił i cenił Tita, ożenił go w 1467 roku z Domicellą, bogatą sierotą po generalnym kapitanie swoich wojsk, hrabi Gwidonie Rangone. W 1470 roku ofiarował mu złotą szpadę. W 1471 roku zabrał ze sobą do Rzymu, gdzie kolegium kardynalskie, chcąc się przypodobać księciu, uwieńczyło poetę wawrzynem. Tito cieszył się również zaufaniem kolejnego księcia Herkulesa I (1471-1505). W 1473 roku został wysłany w orszaku udającym się po żonę dla księcia, Eleonorę Aragońską, do Neapolu, później został gubernatorem Rovigo i Polesine. Brał udział w wojnie z Wenecją. Posłował do papieża Innocentego VIII.
Tito był, podobnie jak Borso i Herkules I, namiętnym myśliwym. Lasy wokół Racano, gdzie miał letnią rezydencję, obfitowały w zwierzęta. Tito sprowadzał psy myśliwskie z Tracji. Sam wprawiał do łowów swoje sokoły i jastrzębie. Jednego z sokołów, Baragina, kazał namalować Cosimo Turze i napisał na cześć ulubionego ptaka łaciński wiersz.