Zakłady Beckera miały budować działka M2 dla sił powietrznych, a Spandau M3 dla wojsk lądowych. Wersje różniły się masą i szybkostrzelnością: M2 ważyło 35 kg i strzelało z szybkością 300 strzałów na minutę, a M3 – odpowiednio 42 kg i 250 strz./min Prędkość wylotowa pocisku wynosiła 480 m/s.
Nie jest jasne, ile działek wyprodukowano. Zakłady Beckera zbudowały 111, a MAN – podobno 480 w wersji lotniczej. Po kapitulacji Niemiec, alianci odnaleźli 362 sztuki, z czego ok. 1/3 wykorzystywały siły lądowe, jako działa przeciwlotnicze i przeciwpancerne. Po wojnie Becker sprzedał swój patent zakładom SEMAG, które stworzyły wersję strzelającą silniejszym nabojem 20×100 mm RB. W 1924 roku patenty przeszły w ręce firmy Oerlikon, której kolejna wersja rozwojowa, na nabój 20×110 mm RB, po dalszych ulepszeniach, była używana w czasie II wojny światowej i jest w służbie do dnia dzisiejszego. Licencyjna wersja działka Oerlikona była wykorzystywana na samolotach Luftwaffe jako działko MG FF.