Ostatnim arcybiskupem, który zamieszkiwał w tej budowli był prymas Adam Komorowski. W XVIII wieku prymasi rzadko odwiedzali Gniezno, rezydując na zamku w Łowiczu lub w pałacu prymasowskim w Warszawie, a i kapituła nie interesowała się utrzymaniem zamku w Gnieźnie. W 1813 roku lustracja stwierdziła, że obiekt znajdował się w ruinie. Rozebrano go w 1831 roku.
W latach 1936–1938 w miejscu zamku J. Kostrzewski, W. Hensel i W. Kočka prowadzili wykopaliska archeologiczne, jednocześnie obniżono teren o około 2 metry na polecenie biskupa Antoniego Laubitza. W podziemiach budynku probostwa katedralnego przy ulicy Łaskiego 11 zachowały się fundamenty narożnej ośmiobocznej baszty, stojącej w północno-wschodnim narożniku zamku.
Według badań Czesława Sikorskiego w średniowieczu Gniezno nie posiadało murowanego zamku i do czasu budowy w XVI wieku zamku przez prymasa Jana Łaskiego arcybiskupi mieszkali w drewnianym dworze na północ od katedry i kościoła św. Jerzego, który powstał na miejscu grodu księcia Władysława Odonica z 1234 roku. Rezydencja ta była odbudowana w 1314 roku, ale zniszczyli ją Krzyżacy podczas najazdu w 1331 roku.