Wileńska Rada Delegatów Robotniczych (lit. Vilniaus darbininkų atstovų taryba, w skrócie VDAT, - Wilniusskij Sowiet raboczich dieputatow) – rada robotnicza powstała w Wilnie w końcu 1918 r.

Po zakończeniu I wojny światowej 11 listopada 1918 r., gdy niemiecki projekt Ober Ost legł w gruzach, w Wilnie zaistniała polityczna próżnia. Prokomunistyczna Rada Delegatów Robotniczych stała się jedną z sił politycznych dążących do rządzenia miastem, konkurując o wpływy z litewską Tarybą i polską Samoobroną. W grudniu 1918 roku do rady wybrano łącznie 202 delegatów. Choć komuniści stanowili największą frakcję, Rada Wileńska była politycznie zróżnicowana. Na pierwszym posiedzeniu rady komuniści i bundowcy starli się ze sobąJ. Jacobs, The Bund in Vilna, 1918–1939 [w:] S. Liekis, A. Polonsky, Antony. Ch. Freeze, Polin: Studies in Polish Jewry, Volume 25: Jews in the Former Grand Duchy of Lithuania Since 1772, Liverpool University Press. ISBN 978-1-83764-899-3, s. 266-267..