Komisja rozpowszechniła w prasie tymczasowy statut Wileńskiej Rady Delegatów Robotniczych, który ogłaszał ją centralnym organem zarządzającym na Litwie do czasu zwołania ogólnokrajowego zjazdu rad robotniczych.
W wyborach mogli głosować wyłącznie członkowie związków zawodowych. Wybory odbyły się w atmosferze napięć pomiędzy robotnikami, władzami niemieckimi i właścicielami fabryk. Głosowanie rozpoczęło się na początku grudnia 1918 roku – jeszcze przed wycofaniem się wojsk niemieckich z Litwy. Wśród polskich robotników trwała aktywna kampania przeciwko wyborom do rady, której przewodziła gazeta Dziennik Wileński. Starania te nie były jednak w stanie przerwać kampanii wyborczej koordynowanej przez inne związki. Przykładowo związek zawodowy kolejarzy zorganizował wiec, na którym wybrano czterdziestu delegatów (komunistów i ich sojuszników) do Rady Wileńskiej. Wśród tych delegatów był Zigmas Angarietis.
Ogółem do Wileńskiej Rady Delegatów Robotniczych wybrano 202 osoby różnej narodowości: działaczy pochodzenia polskiego, żydowskiego, litewskiego.