Dawniej w niewielkich miasteczkach zamieszkiwanych przeważnie przez ludność żydowską (sztetl) noszono przygotowany czulent do miejscowej piekarni, ażeby udusił się w ciepłym, powoli stygnącym piecu chlebowym, w przeznaczonym do tego „szabaśniku”Maciej E. Halbański: Potrawy z różnych stron świata. Warszawa: Książka i Wiedza, 2000, s. 222..
Źródłosłów i pochodzenie nazwy tej potrawy nie jest dostatecznie rozpoznane. Wśród prób wyjaśnienia wskazuje się m.in. na związek z hebrajskim szeulim (przenocować). Inne wytłumaczenie kojarzy to miano z francuskim chaud (gorący), jeszcze inne wywodzi je od zbitki w jidysz niemieckich słów Schule (szkoła) i Ende (koniec), co miałoby związek ze spożywaniem czulentu po powrocie z bożnicy (szul), często będącej zarazem szkołą.
Przypisy
Bibliografia Maciej E. Halbański: Leksykon sztuki kulinarnej. Wyd. 3. Warszawa: Wydawnictwo „Watra”, 1987, s. 35, Maria Różycka: Kuchnia żydowska. Warszawa: Wydawnictwo „Tenten”, 1991
Linki zewnętrzne Eljahu Josef Parypa: Tajemnice czulentu: jak ugotować prawdziwy czulent. Tajemniczy Świat Żydów 18 [dostęp 2018-09-08]
Kategoria:Kuchnia żydowska Kategoria:Potrawy mięsne Kategoria:Potrawy z jaj Kategoria:Ragout