Był wiceprezesem lwowskiego kuratorium oświaty, wizytatorem szkolnym nauki religii we lwowskich szkołach. W latach 1902–1912 był kierownikiem Zakładu Kształcenia Nauczycieli Religii Mojżeszowej we Lwowie.
Na prośbę burmistrza Tczewa, napisał historię miasta pt. Ein Vierteljahrhundert städtischer Verwaltung in Dirschau (1880) był również autorem historii lwowskich Żydów pt. Geschichte der Juden in Lemberg von den ältesten Zeiten bis zur ersten Teilung Polens im J. 1792… (1894). Ponadto publikował swoje kazania oraz inne teksty na łamach m.in. czasopisma „Jüdische Literaturblatt”, które przez pewien okres wydawał we Lwowie.
Życie prywatne Był synem rabina – Józefa Chaima Caro i bratem historyka Jakoba Caro.
Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Wiedniu.
Publikacje Ein Vierteljahrhundert städtischer Verwaltung in Dirschau (1880) Geschichte der Juden in Lemberg von den ältesten Zeiten bis zur ersten Teilung Polens im J. 1792… (1894), Chrestomatia biblijna ze słownikiem hebrajsko-polskim (1897).
Przypisy