Sutkus szkolił się na snajpera od sierpnia 1943 r. do końca grudnia 1943 r. w Szkole Snajperów w Wilnie, po czym został przydzielony do 196. Pułku Grenadierów 68. Dywizji Piechoty. W styczniu 1945 r., gdy wracał do zdrowia po odniesionych ranach, otrzymał awans i poinformowano go, że został mianowany instruktorem w szkole snajperów.

Po wojnie został wcielony do Armii Czerwonej, z której zdezerterował, żeby nawiązać współpracę z litewskim antyradzieckim ruchem oporu dążącym do odzyskania przez Litwę niepodległości. Miał w swoim posiadaniu fałszywe dokumenty, które potwierdzały, że jest bezpaństwowcem i że przez całą wojnę pracował jako robotnik rolny. Rosjanie podejrzewali go o służbę w Wehrmachcie jako strzelec wyborowy i skazali go na prace przymusowe na Syberii.

Pracował w kolektywach, w lasach tajgi i w kopalniach w Szernikowie od 1949 do 1971 roku, kiedy to pozwolono mu przenieść się do Wilna. Sutkus dobrowolnie udał się na wygnanie, aby towarzyszyć Litwince, Antaninie (zm. 1995), starszej od niego o dziewiętnaście lat, która miała powiązania z ruchem oporu. W 1951 roku urodził się ich syn Vytautas. W 1991 roku, po rozpadzie Związku Radzieckiego, Sutkus, który był już Litwinem i został zmuszony do przyjęcia obywatelstwa radzieckiego, odwiedził Niemcy.