Internowani solidaryzowali się z osobami karanymi, m.in. jeden z nich poprosił o ukaranie go za popełnione wykroczenie w takim samym wymiarze jak innych pensjonariuszy Ośrodka. Prośbę uzasadnił tym, że brał udział w tym samym zdarzeniu, a ponadto „przebywanie w odosobnieniu dostarcza więcej czasu na filozoficzne badania nad teorią Dzikiego Psa Pustynnego”. W stosunku do osadzonych władze komunistyczne podjęły próby reedukacji, które miały służyć odizolowaniu osób wahających się od liderów opozycji. Odbywało się to w ramach wykładów organizowanych przez pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Urzędu Rady Ministrów, Akademii Sztabu Generalnego czy Wojskowej Akademii Politycznej.
Większość osadzonych po raz pierwszy zmagała się z pobytem w warunkach więziennych. Wolny czas starano się zagospodarowywać podczas zajęć kulturalnych, w ramach których były prowadzone wykłady z filozofii, psychologii czy psychiatrii. Prowadzono naukę języka angielskiego i francuskiego oraz zajęcia plastycznych. Ponadto wytwarzano, podobnie jak w innych ośrodkach tego typu, antysystemowe znaczki, pieczątki, transparenty czy ulotki. Jednym z osadzonych był Artur Żurek, uczeń V Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu.