zajęli oni Danię, Norwegię, Holandię, Belgię i Luksemburg.
Sytuacja polityczna na Litwie pozostawała jednak stabilna od października 1939 do marca 1940 roku. Sowieci nie ingerowali w wewnętrzne sprawy Litwy, a żołnierze radzieccy dobrze zachowywali się w swoich bazach. Dopiero 29 marca 1940 r. minister spraw zagranicznych Wiaczesław Mołotow wygłosił w Radzie Najwyższej Związku Radzieckiego przemówienie, w którym wyraził zadowolenie z wykonania umów o pomocy wzajemnej z Litwą, Łotwą i Estonią. Choć litewscy politycy publicznie chwalili Związek Radziecki za jego hojność i zachwalali „tradycyjną przyjaźń radziecko-litewską”, w prywatnych rozmowach rozumieli, że traktat ten stanowił poważne zagrożenie dla niepodległości Litwy. Postawa ludności Litwy znalazła odzwierciedlenie w haśle „Wilno – mūsų, Lietuva – rusų” (Wilno jest nasze, ale Litwa jest Rosji).