„minor” planets), chociaż sposób użycia tego terminu znacznie się między sobą różnił.
centruj|mały|Kanały socjalizacji koncepcji planet pokazujące dominującą koncepcję planety w czterech warstwach wzdłuż osi czasu. Okres oporu w publikacjach poziomu 3 pokrywa się z rozdęciem kopernikańskich list planet przez satelity i planetoidy. Publikacje kulturowe opierały się temu rozdęciu, ponieważ zaburzało ono porządek, który był niezbędny w astrologicznych i teleologicznych interpretacjach kosmosu. To doprowadziło autorów poziomu 3 do opracowania uproszczonej i uporządkowanej taksonomii ludowej na początku i w połowie XIX wieku. Taksonomia ludowa została przyjęta w publikacjach poziomu 2 od 1857 do 1880 roku, a następnie w publikacjach poziomu 1 w latach 20. XX wieku. Planetolodzy ponownie odkryli i zaczęli używać redukcjonistyczną taksonomię kopernikańską około 1960 roku, co w następstwie doprowadziło do podziału między astronomami a geofizykami, gdy IAU formalnie przyjęła taksonomię ludową w 2006 roku|750x750px
Planety geofizyczne w Układzie Słonecznym mały|Planety główne mały|Ceres mały|Największe obiekty transneptunowe mały|Wybrane księżyce
Liczby planet geofizycznych w Układzie Słonecznym nie da się obiektywnie określić, gdyż zależy ona od dokładnej definicji oraz szczegółowej wiedzy na temat szeregu słabo obserwowanych ciał niebieskich. Istnieją też wspomniane wyżej przypadki graniczne.