Taki obraz twórczości sprawia, że dokonania zawarte na płycie czasem określane są jako – w dużym uproszczeniu – lżejszy odłam street punkowej grupy The Analogs. Natomiast zdania były podzielone w kwestii tego, która z dwóch płyt była ówcześnie lepsza. Zwolennicy ostrzejszego grania wybierali oczywiście pierwszą z nich („14 Seksistowskich Piosenek”) jako bardzie street punkową, inni uznawali za lepszą drugą z płyt („Jeszcze Więcej Seksistowskich Piosenek”). Ci pierwsi wręcz posuwali się do deprecjonującego określania tego albumu jako „pedalskiego”. W tym kontekście dostrzega się nie tylko zmianę w stylistyce muzycznej oraz wyraźnym urozmaiceniu repertuaru ale i rozwój zespołu pod względem technicznym, wokalnym i muzycznym.
Pewną poszlaką na dobry odbiór twórczości zwartej w tym albumie jest fakt, że sprzedawał się on, jak na Polskie warunki, bardzo dobrze i lepiej niż pierwsza ich płyta. Z tego względu, gdy pierwszy nakład wyczerpał się, to wytwórnia zdecydowała o kolejnym nakładzie albumu.