W 1786 r. wspomniany E.A. Kuropatnicki w swej "Geografii (...)" podawał: Wieś przedtym Jordanów, a osobliwie ostatniego kasztelana wojnickiego, kawalera orderu orła białego i Maryanny księżniczki Lubomirskiej, chorążanki koronnej z Bielińskiej urodzonej, żony jego; teraz zaś rodzonej siostrzenicy pana tego JW. Anny z Łaszewskich Kluszewskiej, kasztelanowej wojnickiej, damy orderu krzyża gwiazdowego dziedziczna. Pięknym kościołem, ogrodem z statuami i domem, kanałami ozdobna (...).
Po I rozbiorze Polski w 1772 r. miejscowość znalazła się w zaborze austriackim, w Królestwie Galicji i Lodomerii. W latach 1773–1782 znajdowała się w granicach cyrkułu wielickiego, a po jego zniesieniu, od 1782 r., do cyrkułu bocheńskiego. Na przełomie lat 1807–1808 w Drogini, razem z Banowicami, znajdowały się 92 domy a liczba ludności wynosiła 571 osób.
W czasie I wojny światowej Pasmo Glichowca było rejonem zażartych walk oddziałów armii austro-węgierskiej i rosyjskiej. Poległych żołnierzy pochowano na cmentarzu wojennym nr 371 u podnóży wzgórza Tuleja.
19 stycznia 1945 Niemcy spacyfikowali wieś. Zabili 5 osób, a 6 ciężko ranili.