Później zaczął startować na dłuższych dystansach. Zajął 15. miejsce w finale biegu na 5000 metrów na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze. 30 maja 1981 w Lizbonie ustanowił rekord Europy w biegu na 10 000 metrów z czasem 27:27,7. W następnym roku stracił ten rekord na rzecz innego Portugalczyka Carlosa Lopesa, ale go odzyskał 9 lipca 1982 w Paryżu z rezultatem 27:24,39. Na pierwszych mistrzostwach świata w 1983 w Helsinkach zwyciężył w eliminacjach biegu na 10 000 metrów z czasem 27:45,54, ale w finale zajął 14. miejsce po upadku na pierwszym wirażu.
2 lipca 1984 w Sztokholmie ustanowił rekord świata w biegu na 10 000 metrów z czasem 27:13,81, poprawiając poprzedni rekord należący od 1978 do Henry’ego Rono z Kenii o 8,69 s. Wynik Mamede był rekordem świata do 18 sierpnia 1989, kiedy to Arturo Barrios z Meksyku uzyskał czas 27:08,23. Mamede był faworytem na tym dystansie podczas igrzysk olimpijskich w 1984 w Los Angeles. Zwyciężył w biegu eliminacyjnym, lecz zszedł z bieżni w czasie biegu finałowego.
Swój jedyny indywidualny medal na dużej imprezie międzynarodowej zdobył na mistrzostwach świata w biegach przełajowych w 1981 w Madrycie, gdzie zajął 3. miejsce w biegu seniorów.