Wanda Paprocka z domu Drzażdżyńska (ur. 5 czerwca 1931 w Poznaniu, zm. 23 sierpnia 2020 w Warszawie) – polska etnolożka, badaczka zmian polskiej wsi i jej kultury w XIX i XX wieku, tradycji i kultury ludowej oraz stosunków międzyetnicznych.
Życiorys
Przyszła na świat i pierwsze lata życia spędziła w Poznaniu, ale po wybuchu II wojny światowej przeniosła się z rodzicami do Warszawy. W czasie okupacji ukończyła szkołę powszechną. W 1950 skończyła liceum im. Narcyzy Żmichowskiej. W latach 1951–1955 studiowała etnografię na Uniwersytecie Warszawskim.
Od 1956 współpracowała z Instytutem Historii Kultury Materialnej PAN kolejno na stanowiskach: administracyjnym, asystenta, starszego asystenta, adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego. Prowadziła badania nad przemysłem domowym, chałupnictwem i rzemiosłem wiejskim oraz rozwojem wiejskich ośrodków handlowych, analizowała przemiany kultury ludowej pod wpływem industrializacji i transformacji systemowej, zajmowała się fenomenem tradycji, relacjami między kulturą ludową i narodową oraz wpływem tradycji ludowych na świadomość społeczną mieszkańców terenów wiejskich. Interesowały ją zmiany przekazu kulturowego na wsi, stosunek społeczności wiejskich do tradycji i dziedzictwa kulturowego, jak również historia myśli humanistycznej w Polsce.