Okręty pancerne typu Osmaniye – tureckie (osmańskie) okręty pancerne z lat 60. XIX wieku. Okręty miały wyporność 6400 ton, a ich główne uzbrojenie stanowiło jedno działo kalibru 229 mm i 14 dział kalibru 203 mm, wsparte lżejszą artylerią. Napędzane maszynami parowymi i żaglami jednostki rozwijały maksymalną prędkość od 12 do 13,5 węzła, a ich załogi liczyły od 356 do 362 osób.

W latach 1863–1866 w brytyjskich stoczniach w Glasgow i w Londynie zbudowano cztery okręty tego typu, które otrzymały nazwy upamiętniające osmańskich władców. Jednostki zostały wcielone do służby w w latach 1865–1866. Okręty uczestniczyły w stłumieniu powstania kreteńskiego i wzięły ograniczony udział w wojnie rosyjsko-tureckiej i grecko-tureckiej. Wszystkie zostały rozbrojone w 1897 roku, a w 1909 roku wycofano je ze służby i złomowano w 1913 i 1923 roku.